w 1892 sumą 36 tys. rubli wsparł ją car Aleksander III. 11 lipca 1893 biskup symferopolski i taurydzki Martynian poświęcił kamień węgielny. 16 lutego 1899 biskup wolski Nikon poświęcił gotowy obiekt.
Autorem projektu budynku był Aleksandr Bernardazzi. Budową soboru kierował inż. Wiaczesław Gieniczek. Według jego pomysłu wykonano główną kopułę utrzymanej w stylu neobizantyńskim świątyni – betonową konstrukcję o średnicy 18 metrów i wadze 156,6 ton. Ikonostas dla świątyni powstał we Florencji, zaś dekorujące jej ściany freski wykonali nauczyciele miejscowego gimnazjum W. Sokołowski i S. Strojew. Sobór mógł jednorazowo pomieścić 2000 wiernych.
W cerkwi umieszczono trzy ołtarze – św. Aleksandra Newskiego, św. Jakuba i św. Mikołaja. W pierwszym z nich przechowywane były rosyjskie chorągwie z okresu wojny krymskiej.
Po rewolucji październikowej cerkiew była na przemian zamykana i otwierana. W okresach, gdy nie była udostępniana wiernym, mieściła m.in. pracownię malarską i magazyn zboża, co doprowadziło do całkowitego zniszczenia jej wystroju wnętrza. Po upadku ZSRR ponownie czynna.
Przypisy
Bibliografia
Mikołaja Kategoria:Cerkwie-pomniki Kategoria:Cerkwie eparchii symferopolskiej i krymskiej Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Mikołaja Kategoria:Zabytkowe cerkwie i sobory w Rosji Kategoria:Zabytkowe cerkwie w Autonomicznej Republice Krymu