początkowo pracował w Archiwum (1922–1925), od 1925 był docentem w Katedrze Filologii Słowiańskiej. W 1927 mianowany profesorem nadzwyczajnym, objął Katedrę Filologii Ruskiej; profesorem zwyczajnym został w 1936. Po wojnie przeniósł się na Uniwersytet Jagielloński, gdzie w grudniu 1945 został kierownikiem Zakładu Języków Ruskich Studium Słowiańskiego (od 1951 Zakładu Języków Wschodniosłowiańskich).
Od 1946 był członkiem korespondentem PAU. W latach 1922–1925 pełnił funkcję sekretarza Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, od 1924 należał do Towarzystwa Naukowego we Lwowie.
Jego zainteresowania naukowe obejmowały dialektologię słowiańską, historię literatury religijnej oraz historię kultury. Jako jeden z pierwszych w Polsce prowadził badania nad językiem zabytków literatury staroruskiej. Analizował występowanie partykuł w języku rosyjskim. Badał język Jakuba Wujka, Piotra Skargi, Biblii królowej Zofii, Gesta Romanorum, Rozmów Mistrza ze Śmiercią, Żywota Pana Jezu Krysta Baltazara Opeca. Przygotował krytyczne wydania m.in. Legendarno-apokryficzno opowieści ruskich o męce Chrystusa z uwzględnieniem zabytków staropolskich (1931), Żywota Barlaama i Jozefata Sebastiana Piskorskiego (1935), wydał też Ewangeliarz z początku XVI wieku Jana Sandeckiego-Maleckiego (1947).