Jarosław Mądry doprowadził do wyboru i intronizacji Hilariona (jednego z jego najbliższych współpracowników), nie uzyskując zgody patriarchy, który pozostawał zwierzchnikiem wszystkich administratur chrześcijańskich na ziemiach ruskich, stąd część historyków uważa ten fakt za symboliczny wyraz zerwania przez Ruś zależności kanonicznej od Patriarchatu Konstantynopolitańskiego; w rzeczywistości jednak trwała ona jednak nadal.
Dalsza działalność Hilariona nie jest opisywana w źródłach. Istnieją jedynie wzmianki informujące, iż przywiązywał on znaczną wagę do kształcenia społeczeństwa. Metropolita nie uczestniczył w pogrzebie Jarosława Mądrego w 1054, zaś pod datą 1055 jest już w kronikach wymieniany metropolita Efrem, z pochodzenia Grek. W związku z tym część badaczy jest zdania, iż Hilarion zmarł na krótko po objęciu urzędu (być może w 1053). Zdaniem M. Prysełkowa Hilarion mógł złożyć śluby mnisze wielkiej schimy z imieniem Nikon, osiedlić się w Monasterze Kijowsko-Pieczerskim i tam uczestniczyć w tworzeniu latopisu, nazwanego następnie Pieczerskim, powstałego w 1073.