W latach 70. XIX w. dwukondygnacyjna redita, została przebudowana na budynek koszarowy.
Zwodzony most przez fosę wiódł do głównego wejścia reduty i dalej na dziedziniec fortu. W latach 1876–1881 uwagę obrońców przekierowano bardziej na północ, włączając w obszar fortu jego obecną część zachodnią – dawniej baterię dział polowych. Na zachodniej lawie i na wschodniej galerii artyleryjskiej przewidziano 11 stanowisk ogniowych dla dział, na których zainstalowano jedynie 4 armaty nadbrzeżne Kruppa kalibru 21 cm oraz 7 armat 15 cm. Fort uzbrojony był również w artylerię polową i później w karabiny maszynowe. Na południowym i północnym odcinku fosy zbudowano 2 schrony (kaponiery) strzeleckie połączone podziemnymi tunelami z dziedzińcem fortu. Z kolei na przełomie XIX i XX doprowadzono łączność telegraficzną oraz kolej wąskotorową.