Po powrocie do Polski początkowo zatrudniony był jako zastępca profesora w Katedrze Konstrukcji Urządzeń Elektrycznych Politechniki Warszawskiej, a później jako profesor nadzwyczajny Wydziału Elektrycznego Politechniki Gdańskiej, gdzie organizował Katedrę Wysokich Napięć i Aparatury Rozdzielczej. W 1956 mianowany profesorem zwyczajnym do 1968 był kierownikiem Katedry Wysokich Napięć i Aparatury Rozdzielczej. Za swoje wystąpienia polityczne został pozbawiony funkcji kierownika i odsunięty od wykładów, pozwolono mu kontynuować badania m.in. nad piorunami w Tatrach. W 1978 odszedł na emeryturę.
Był mężem Jadwigi ze Szwabowiczów, ojcem Marii i Zofii (mgr inż. architekta) i Lucjana (matematyka).
Zmarł 10 kwietnia 1981 w Gdańsku, pochowany w grobie Kudasiewiczów na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera PAS 4-zach-po lewej Malików). mały|Grób prof. Stanisława Szpora na cmentarzu Rakowickim w Krakowie Prace naukowe Profesor Szpor przed wybuchem wojny był konstruktorem specjalizującym się w aparaturze elektrycznej. Jego główne prace naukowe koncentrowały się na badaniu piorunów, ochrony odgromowej, przekładników, aparatury rentgenowskiej i miernictwa wysokonapięciowego. Sformułował on wiele teorii i opracował wiele metod badawczych. Był autorem 19 książek i ponad 200 publikacji.