Oprócz poboru oddziały regularne, zwłaszcza jazdę, korpusy artylerii i inżynierii, uzupełniano w drodze werbunku ochotniczego. Stosowano również werbunek przymusowy, obejmujący „ludzi luźnych”. Do szeregów wcielano też częściowo dezerterów i jeńców, przeważnie pruskich. Mimo, podejmowanych wysiłków nie zdołano w trudnych warunkach działań wojennych doprowadzić armii regularnej do 100 000 ludzi według etatu z 1792 roku. W szczytowym okresie powstania oddziały regularne liczyły ok. 55 000 (koronne ok. 37 000, litewskie – ok. 18 000).
Armia regularna thumb|Piechota Kościuszki Główny trzon powstania miała stanowić armia regularna. Oddziały koronne i litewskie po przeprowadzonej częściowo redukcji i przebiciu się zza kordonu brygad Wyszkowskiego, Łaźnińskiego i Kopcia, liczyły ok. 40 000 ludzi. Kościuszko planował powiększyć armię regularną do etatu z 22 maja 1792 r., kompletując ją za pomocą tradycyjnego poboru dymowego.