W okresie średniowiecznym dominowała głównie broń ludów germańskich, głównie Franków (miecze, noże, włócznie, oszczepy, siekiery bojowe, hełmy obręczowe), broń Merowingów i Karolingów (hełmy obręczowe, miecze, zbroje łuskowe, włócznie), broń Słowian (łuki, włócznie), broń z okresu wypraw krzyżowych (kolczugi, łuki, kusze, machiny miotające) oraz broń palną.
Na wiek XV przypada koniec okresu średniowiecznego i początek nowożytnego, gdzie przełom w dziejach uzbrojenia, fortyfikacji i sztuki wojennej wywołało upowszechnienie broni palnej. W okresie tym machiny miotające zastępowano bronią palną. Zaczęło stopniowo zanikać uzbrojenie ochronne, które nie zabezpieczało przed pociskami broni palnej. W późniejszym czasie zanikała broń drzewcowa (kopie, piki, lance) i obuchowa (cepy, młoty bojowe).
Wśród broni palnej wyraźnie wyodrębniono broń strzelecką i broń artyleryjską, a artyleria została przekształcona w samodzielny rodzaj wojsk. Obok dział ciężkich takich jak bombardy, moździerze i kolubryny pojawiły się działa ciągnione (kartauny), a po nich lekkie działa polowe. Ze spiżu odlewano lufy dział o gładkim przewodzie i bez zamka. Wprowadzono przyrządy celownicze i mechanizmy naprowadzania, a kamienne kule zaczęto zastępować ołowianymi i lanymi kulami żeliwnymi.