Po ataku Niemiec na ZSRR został dowódcą 25 Samodzielnej Dywizji Kawalerii, a w styczniu 1942 roku dowódcą 13 Korpusu Kawalerii. W dniu 26 czerwca 1942 roku został dowódcą 4 Armii na Froncie Wołchowskim, uczestnicząc w walkach w rejonie Leningradu i próbach przerwania jego blokady.
W dniu 30 października 1943 roku został dowódcą 20 Armii, znajdującej się w tym czasie w odwodzie Naczelnego Dowództwa, następnie wchodzącej w skład 2 Frontu Nadbałtyckiego i Leningradzkiego.
W dniu 28 kwietnia 1944 roku został dowódcą 47 Armii, którą dowodził w czasie operacji brzesko-lubelskiej. W trakcie tej operacji we wrześniu 1944 roku armia uczestniczyła w wyzwoleniu prawobrzeżnej Warszawy.
W dniu 15 grudnia 1944 roku został dowódcą 48 Armii, którą dowodził do końca wojny. Uczestniczyła ona w operacji wschodniopruskiej, docierając do zalewu Wiślanego w marcu 1945 roku, gdzie pozostała już na pozycjach obronnych do końca wojny.
Po zakończeniu wojny został dowódcą Kazańskiego Okręgu Wojskowego, do czasu jego rozformowania w 1946 roku. Następnie w lipcu 1946 roku został dowódcą 3 Armii w Słucku, a w marcu 1947 – 28 Armii w Grodnie.