W r. 317 p.n.e. król Epiru Ajakides, ojciec Pyrrusa, został wypędzony z kraju w wyniku rozruchów przez Lykiskosa, macedońskiego gubernatora Epiru. Gdy dochodziło do aresztowań i mordowania stronników króla, nieletni Pyrrus został zabrany przez Adroklejdesa i Angelosa z pomocą towarzyszy do Ilirii, do Glaukiasa. Niebawem wrogowie zażądali chłopczyka, nawet za cenę dwustu talentów. Król nie zgodził się na ich żądania, ponieważ jego żona Beroe była krewną chłopca. W r. 313 p.n.e. ojciec Pyrrusa odzyskał tron. Niezbyt długo rządził, bowiem pod Ojniadami (miasto w Akarnanii) został zraniony i niedługo potem zmarł w r. 312 p.n.e. Epiroci wezwali wówczas na tron Alketasa II, starszego brata zmarłego. Ten po pięciu latach został zamordowany przez Epirotów. Wówczas Glaukias, zawierając przymierze z Epidamnos, Apollonią i Korkyrą, osadził na tronie epirockim dwunastoletniego Pyrrusa w 307 p.n.e. Później poparł Demetriusza I Poliorketesa, który przygotowywał się do wyprawy na północną Grecję wiosną r. 306 p.n.e.