Okręt czterokrotnie – w latach 1963, 1965, 1972 i 1977 – zdobywał miano Przodującego Okrętu Marynarki Wojennej. Sześciokrotnie uczestniczył w długotrwałych rejsach atlantyckich. W okresie swej służby pod polską banderą ORP „Orzeł” przebył łącznie około 90 tysięcy mil morskich, z tego ok. 30 tysięcy w zanurzeniu. Przebywał w morzu 15 tysięcy godzin, z tego 2,5 tysiąca w położeniu podwodnym. Zanurzył się 1500 razy. W 1986 roku kadłub okrętu został pocięty na złom.
Wycofywanie ze służby kolejnych jednostek projektu 613 spowodowało konieczność zastąpienia ich we flocie nowymi okrętami. Stąd też drugi „Orzeł” polskiej marynarki wojennej został zastąpiony w niej trzecim okrętem o tej samej nazwie – ORP „Orzeł” (291) projektu 877E.
Dowódcy kpt. mar. Stanisław Lorens (30.12.1962 r. – 21.09.1964 r.) kpt. mar. Ryszard Miecznikowski (21.09.1964 r. – 09.09.1968 r.) kmdr ppor. Zdzisław Głowienka (07.11.1968 r. – 04.11.1969 r.) kpt. mar. Adam Lang (05.11.1969 r. – 07.07.1976 r.) kpt. mar. Henryk Kula (04.08.1976 r. – 10.12.1979 r.) kmdr ppor. Edward Olewiński (10.12.1979 r. – 08.03.1983 r.) por. mar. Ryszard Latos (08.03.1983 r. – 30.12.1983 r.)
Przypisy
Bibliografia
Dalsza literatura Tadeusz Grzesikowski, Czesław Rudzki: ORP Orzeł , w: „Morza, Statki i Okręty” nr 5/1998, s. 30.
Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Krasnoje Sormowo Kategoria:Polskie okręty podwodne projektu 613