Jan z Athosu (gruz.: იოანე მთაწმინდელი) (ur. I poł. X w. w Artanudżi, zm. 1005 na górze Athos) – gruziński święty mnich chrześcijański.
Według hagiografii pochodził z zamożnej rodziny, w młodości był rycerzem i dworzaninem króla Dawida Kurapalati. Miał żonę i dzieci (w tym syna Eutymiusza), jednak postanowił porzucić życie świeckie i wstąpił do monasteru. Następnie przeszedł do klasztoru Kolpa w Imeretii. Pragnąc doskonalić się w życiu duchowym, odszedł również i z tej wspólnoty i udał się do gruzińskiego monasteru na górze Olimp w Bitynii, założonego przez św. Hilariona Gruzina. W klasztorze jego obowiązkiem była opieka nad stadem osłów.
Po kilku latach życia w monasterze mnich Jan dowiedział się, że jego żona i syn, razem z kilkoma innymi książętami przebywają w Konstantynopolu jako zakładnicy porozumienia zawartego między cesarzem a królem Iberii. Duchowny miał przekonać władcę do uwolnienia syna, którego przywiózł następnie do klasztoru na Olimpie. Z czasem zarówno Jan, jak i jego syn, jako mnich Eutymiusz, zaczęli cieszyć się ogromnym szacunkiem innych mnichów. Wówczas postanowili udać się na górę Athos. Dotarli tam między rokiem 963 a 969. Chcąc prowadzić z monasterze jak najsurowsze życie, zataił swoje pochodzenie i wcześniejszy przebieg życia mniszego, żyjąc w Wielkiej Ławrze.