Uzyskany spadek mnich przeznaczył na ufundowanie monasterów męskiego i żeńskiego oraz na wsparcie ubogich. Sam został przełożonym wspólnoty męskiej, lecz gdy miejscowa ludność i zarządca prowincji zaczęli prosić go o przyjęcie chirotonii biskupiej, odszedł z klasztoru razem z dwoma innymi mnichami.
Hilarion i jego uczniowie dotarli do Bitynii, gdzie zamieszkali na górze Olimp, w opuszczonej kaplicy. Został przyjęty do miejscowej wspólnoty mniszej, szybko zyskał sławę cudotwórcy i uzdrowiciela, zgromadził wokół siebie grupę mnichów-Gruzinów. Jednak gdy jego sława ponownie stała się zbyt wielka, opuścił w 869 Olimp i udał się na pielgrzymkę do Konstantynopola. Następnie spędził dwa lata w Rzymie. Wędrując ponownie do Konstantynopola, w Salonikach miał dokonać cudu uzdrowienia kilkuletniego chłopca. Następnie postanowił założyć w tym miejscu nowy klasztor, którym kierował do swojej śmierci w dniu 19 listopada 875 lub 876.
Kult Hilariona rozwinął się zarówno w jego rodzinnej Iberii, jak i w Bizancjum, jednak moment jego oficjalnej kanonizacji nie jest znany. Pierwsze żywoty mnicha, niezachowane do naszych czasów, były zredagowane w języku greckim. W X w. jego żywot w języku gruzińskim spisał św. Eutymiusz z Athosu; tekst ten uważany jest za jeden z najcenniejszych zabytków literatury gruzińskiej.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 822 Kategoria:Zmarli w IX wieku Kategoria:Gruzińscy święci Kategoria:Zakonnicy