do powstania monasteru Kwatachewi).
Pragnąc prowadzić jeszcze surowsze życie niż dotąd, z błogosławieństwa Katolikosa Iberii i swojego nauczyciela, mnicha Jana, Szio odszedł z założonego przez siebie klasztoru i zamieszkał w całkowitym odosobnieniu. Na prośbę swoich uczniów spisał wcześniej regułę życia klasztornego i 160 pouczeń dla mnichów. Następnie zamieszkał w wykopanej dla siebie studni. Żywił się jedynie chlebem i wodą dostarczanymi mu przez wyznaczonego brata. W ten sposób przeżył piętnaście lat. Według hagiografii anioł zapowiedział mu bliską śmierć. Wówczas Szio wezwał do siebie swojego nauczyciela, Jana, który udzielił mu Komunii Świętej i pozostał przy nim w ostatnich chwilach życia. Najprawdopodobniej Szio zmarł w okresie kierowania Kościołem w Iberii przez Katolikosa Makarego. Według różnych źródeł Szio został pochowany w swojej studni-pustelni lub w monasterskiej świątyni. Jego relikwie zostały wywiezione z klasztoru po najeździe perskim na Kartlię, następnie zwrócone.
Pierwszy żywot Szio spisał syryjski mnich Martyriusz, który poznał go jeszcze w Syrii.
Szio wymieniany jest jako jeden z patronów Gruzji.
Przypisy
Kategoria:Zakonnicy Kategoria:Chrześcijaństwo starożytne Kategoria:Gruzińscy święci
Kategoria:Urodzeni w VI wieku Kategoria:Zmarli w VI wieku