Podczas okupacji niemieckiej był między innymi nauczycielem w szkole rolniczej w Białokrynicy, kierownikiem magazynu jajczarskiego w Warszawie, nauczycielem i kierownikiem szkolnej mleczarni w Rzeszowie.
Po zakończeniu II wojny światowej pracował początkowo jako referent przemysłu mleczarskiego w urzędach wojewódzkich w Rzeszowie i Katowicach, zaś od 1946 roku jako wykładowca w PWSGW w Cieszynie. Pełnił obowiązki dziekana Wydziału Mleczarskiego. W 1950 roku, po przeniesieniu uczelni jako Wyższej Szkoły Rolniczej do Olsztyna był dziekanem Wydziału Mleczarskiego (1950–1951), prorektorem (1951–1954) i rektorem uczelni (1954–1958). Zorganizował od podstaw Katedrę Technologii Mleczarstwa. W czerwcu 1954 roku został profesorem nadzwyczajnym.
W 1958 roku przeniósł się do Instytutu Przemysłu Mleczarskiego w Warszawie, dwa lata później zostając jego dyrektorem. Pełnił tę funkcję do 1968 roku, następnie, do przejścia na emeryturę w 1973 roku, będąc kierownikiem pracowni mikrobiologicznej. Interesował się głównie zagadnieniami z zakresu serowarstwa. Był autorem bądź współautorem między innymi ośmiu patentów oraz 31 opracowań naukowych, członkiem Komitetu Chemii i Technologii Żywności Polskiej Akademii Nauk, członkiem Prezydium Naczelnej Organizacji Technicznej oraz Rady Nadzorczej Centralnego Związku Spółdzielni Mleczarskich.