Lovecraft: Przeciw światu, przeciw życiu”, w którym odwołuje się do mitów Cthulhu jako „wielkich tekstów”.
Autor sagi o wiedźminie oraz trylogii husyckiej, Andrzej Sapkowski, niejednokrotnie umieszczał w swojej twórczości nawiązania do mitów Cthulhu.
Lovecraftowskie upodobanie do fantasmagorii i makabry biologicznej miały wpływ na artystów sztuk wizualnych – Jeana Girauda oraz H.R. Gigera. Album zawierający obrazy Gigera, będące inspiracją dla oprawy wizualnej filmu Obcy – ósmy pasażer Nostromo nosił tytuł Necronomicon. Dan O’Bannon, oryginalny scenarzysta filmu wyszczególnia Lovecrafta, jako autora, którego dzieła miały największy wpływ na scenariusz.
Komiksy Cień Samotnika z Providence kładzie się także na świecie komiksu. Jego twórczość nie tylko była adaptowana (np. H.P. Lovecraft’s Cthulhu: The Whisperer in Darkness, czy Graphic Classics: H.P. Lovecraft.), ale też stała się inspiracją do prac samodzielnych.
Filmy i telewizja Wraz z pojawieniem się filmu horror lovecraftowski stał się podgatunkiem, nie tylko napędzając koniunkturę na adaptację dzieł Poego czy samego Lovecrafta, lecz także stając się opoką, na której tworzone były horrory lat 50. i 60. Jednym z ważniejszych reżyserów, który czerpał z „lovecraftowskiej studni” był autor filmów klasy „B” Roger Corman.