Neoeurazjatyzm Po rozpadzie ZSRR eurazjatyzm zyskał nową formę jako neoeurazjatyzm, rozwinięty przede wszystkim przez Aleksandra Dugina. W odróżnieniu od klasycznego eurazjatyzmu, koncentrującego się na refleksji cywilizacyjno-kulturowej, neoeurazjatyzm przekształcił się w doktrynę geopolityczną, łączącą wątki antyzachodnie z koncepcjami Mackindera (rywalizacja Lądu i Morza), konserwatyzmu rewolucyjnego Republiki Weimarskiej, tradycjonalizmu integralnego (Julius Evola, René Guénon) oraz europejskiej Nowej Prawicy.
Podstawy geopolityki Kluczową publikacją neoeurazjatyzmu jest Podstawy geopolityki (, 1997) Dugina, napisana przy współudziale generała Nikołaja Kłokotowa z Akademii Sztabu Generalnego. Książka postulowała budowę rosyjskiego imperium eurazjatyckiego, przeciwstawionego atlantyzmowi pod przywództwem Stanów Zjednoczonych, i została wprowadzona jako podręcznik w rosyjskich uczelniach wojskowych.
John B. Dunlop ze Stanfordu ocenił, że żadna książka opublikowana w Rosji po upadku komunizmu nie wywarła porównywalnego wpływu na rosyjskie elity wojskowe, policyjne i polityczne.