Edward Krawczyk (ur. 10 września 1931 w Łośniu, zm. 18 października 1986 w Warszawie lub Płocku) – polski wojskowy i historyk wojskowości specjalizujący się w historii wojskowości polskiej XX wieku. Współcześnie jest zaliczany do grona wybitnych znawców budowy i ewolucji sił wojskowych w okresie II Rzeczypospolitej, a w szczególności spraw mobilizacji sił zbrojnych, doktryny wojennej, rozwoju wszystkich rodzajów broni i służb Wojska Polskiego, i Marynarki Wojennej.
Życiorys Jego ojcem był Wawrzyniec Krawczyk. Będąc uczniem gimnazjum w Kluczborku działał w Związku Walki Młodych, a później w Związku Młodzieży Polskiej. W 1949 wstąpił do Oficerskiej Szkoły Politycznej, którą ukończył w 1950 w stopniu podporucznika. W 1949 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i był jej członkiem do śmierci. W 1955 ukończył studia I stopnia w Wojskowej Akademii Politycznej, w 1959 studia magisterskie na Wydziale Historycznym UW. Wykładał na Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie. Tam też uzyskał tytuł doc. dr. habilitowanego w zakresie nauk historycznych, a w 1964 roku doktoryzował się na podstawie rozprawy Demobilizacja i pokojowa organizacja Wojska Polskiego w latach 1920–1921 napisanej pod kierunkiem Stanisława Herbsta.