przewlekłe schorzenia somatyczne (reumatoidalne zapalenie stawów, cukrzyca typu 1, stwardnienie rozsiane we wczesnych stadiach), przewlekły ból, zespół przewlekłego zmęczenia – stanowią szczególne wyzwanie społeczne, ponieważ otoczenie często nie rozpoznaje ich jako niepełnosprawności i kwestionuje uprawnienia osób z ich powodu.
Historia Najdawniejsze ślady: prehistoria i starożytność Najwcześniejsze materialne dowody opieki nad osobami z niepełnosprawnościami sięgają środkowego paleolitu. Szkielet Szanidar 1 – dorosłego mężczyzny neandertalskiego z jaskini Szanidar w irackim Kurdystanie (35–45 tys. lat p.n.e.) – wykazuje wygojone ślady wielokrotnych urazów: amputacji prawego przedramienia powyżej łokcia, uszkodzenia lewego oczodołu prowadzącego prawdopodobnie do ślepoty, poważnego urazu prawej nogi oraz choroby Forestiera (DISH). Przeżycie przez wiele lat z tak rozległymi dysfunkcjami fizycznymi jest możliwe wyłącznie przy stałej opiece współmieszkańców; paleopatolog Erik Trinkaus zinterpretował ten przypadek jako dowód altruizmu społecznego