Rozwój Welwiczja jest wolnorosnącą rośliną długowieczną. Wiek najstarszych okazów określany jest na ok. 1,5 tys. do prawdopodobnie nawet 2,5 tys. lat. Datowanie z pomocą promieniotwórczego izotopu węgla-14 potwierdziło wiek 2 tys. lat badanych okazów. Liście wydłużają się średnio o 0,37 mm dziennie, ale występują znaczne różnice w różnych warunkach siedliskowych i w zależności od warunków pogodowych. W efekcie roczny przyrost długości liści waha się od 8 do 15 cm.
Kwitnąć zaczynają rośliny w wieku 10–12 lat, kiedy nasada pnia osiąga ok. 20 cm średnicy. Kwitnienie jest uzależnione od temperatury, która musi utrzymywać się powyżej . Przypada na okres od listopada do stycznia. Zapylaczami welwiczji są błonkoskrzydłe i muchówki wabione nektarem zawierającym ok. 50% węglowodanów i wydzielanym przez kwiaty męskie i żeńskie. Związany z welwiczją pluskwiak, , bywa wskazywany jako prawdopodobny zapylacz, ale w istocie żeruje na dojrzałych makrostrobilach zawierających nasiona, infekując je patogennym grzybem.