Wraz z Sonnenscheinem prowadził działalność charytatywną wśród dotkniętych kryzysem gospodarczym mieszkańców dzielnic robotniczych Berlina, rozdzielając dary przyniesione z salonów kręgu ambasadorskiego.
W 1920 wstąpił do Włoskiej Partii Ludowej (PPI), pierwszej we Włoszech katolickiej partii politycznej i działał na jej lewym skrzydle, wśród tzw. ekstremistów (estremisti), którym przewodził „biały bolszewik” , a w Turynie – i . Był w partii zwolennikiem jej lidera ks. Luigiego Sturza i , wspierał wydawany od 1920 przez kierownictwo turyńskiej PPI lewicujący tygodnik „Il Pensiero Popolare”.
Dzięki podróżom międzynarodowym nawiązał kontakty z działaczami studenckiego ruchu katolików świeckich Pax Romana. Podczas gdy w szwajcarskim Fryburgu odbywał się pierwszy zjazd Pax Romana, Frassati wystąpił w lipcu 1921 na X Kongresie Narodowym FUCI w Rawennie z odrzuconym wówczas postulatem połączenia studenckiej FUCI z pracowniczą GCI, dążąc do wzmocnienia wpływu FUCI na ruch robotniczy. We wrześniu 1921 podczas zjazdu GCI w Rzymie wziął udział w manifestacji stłumionej przez i . Zwalczał zarówno faszystów, jak i komunistów, biorąc udział w fizycznych rozprawach z przeciwnikami politycznymi.