Jednak za ich namową, w 1751 r., zademonstrował swoje metody magnesowania przed Towarzystwem Królewskim, a które następnie zostały opublikowane w Philosophical Transactions. Demonstracja ta przyniosła Cantonowi pierwszy Medal Copleya.

Największą sławę przyniosły Cantonowi prace nad elektrostatyką. W 1753 i 1754 roku opublikował w Philosophical Transactions dwa artykuły przedstawiające wyniki jego badań nad indukcją elektrostatyczną. Wynalazł elektroskop rdzeniowo-kulkowy (ang. pith-ball electroscope). Znaczącym odkryciem było również rozpoznanie przez Cantona, że znak naelektryzowania poprzez tarcie przedmiotu zależy od stanu powierzchni, a nie tylko od rodzaju materiału, z którego został wykonany – podając jako przykład dodatnie naładowanie pręta szkła gładkiego, podczas gdy szkło chropowate staje się naładowane ujemnie.

John Canton miał też niemały wkład w badania nad energią elektryczną atmosfery ziemskiej. Jako pierwszy Brytyjczyk przeprowadził z powodzeniem eksperyment Benjamina Franklina, potwierdzający elektryczną naturę burz, dnia 20 lipca 1752 r., z wykorzystaniem opracowanej przez siebie aparatury badawczej.