Bitwa u podnóża wulkanu Pichincha – starcie zbrojne, które miało miejsce 24 maja 1822 roku w trakcie wojny o niepodległość Ekwadoru pomiędzy hiszpańskimi rojalistami a ekwadorskimi powstańcami.
W roku 1821 siły Simona Bolivara, dowodzone przez generała Antonio José de Sucre, uderzyły na Quito, gdzie zostały pobite przez wojska hiszpańskich rojalistów i straciły w walce 200 zabitych i rannych oraz 600 jeńców. Po tej porażce Bolivar postanowił zaatakować przeciwnika ze wschodu, od strony Kordylierów. 7 kwietnia 1822 roku jego wojska poniosły kolejną porażkę z Hiszpanami w bitwie na równinie Bomboná.
W tym samym czasie generał Sucre wykorzystał nieobecność 2000 żołnierzy przeciwnika wysłanych przeciwko Bolivarowi i z pomocą korpusu z Peru dowodzonego przez generała de San Martina pomaszerował w kierunku miasta Cima de la Libertad. W drodze u podnóża wulkanu Pichincha doszło do spotkania obu stron. Dowodzący rojalistami Melchor Aymerich wysłał wówczas przeciwko niepodległościowcom trzy bataliony piechoty dowodzone przez oficerów: Carlosa Tolre oraz Nicolása Lópeza, którzy szczycili się sukcesami w walkach w Kolumbii i Ekwadorze. Hiszpanie ostrzelali oddziały powstańcze, co zmusiło generała Sucre do podziału sił.