Przemiany samogłosek przy powstaniu języka prasłowiańskiego i1 < PIE *ī, *ei, i2 < *ai zredukowane (*ăi lub *ui) < PIE *ai, *oi, ь < *i < PIE *i, czasem także ze zredukowanego PIE *e, e < PIE *e, ę < PIE *en, *em, ě1 < PIE ē, ě2 < *ai < PIE *ai, *oi, a < *ā < PIE *ā, *ō, o < *a < PIE *a, *o, *ə (w sylabach wewnętrznych *ə zanikło bez śladu), ǫ (ą) < *an, *am < PIE *an, *on, *am, *om, ъ < *u < PIE *u, czasem także ze zredukowanego PIE *o y < PIE *ū u < *au < PIE *au, *ou (PIE *eu rozwinęło się prawdopodobnie w *jau, z czego prasłowiańskie ju)
Samogłoski i2, ě2 powstały później niż i1, ě1. W końcowej fazie istnienia języka prasłowiańskiego obie samogłoski par i1, i2 oraz ě1, ě2 wymawiane były już jednakowo, wcześniej jednak wywołały różne zmiany poprzedzających spółgłosek tylnojęzykowych, por. niżej.
Przemiany spółgłosek przy powstaniu języka prasłowiańskiego p < PIE *p; b < PIE *b, *bh; t < PIE *t; d < PIE *d, *dh; k < PIE *k, *kw; g < PIE *g, *gh, *gw, *gwh; s < PIE *s, *k´; z < PIE *g´, *g´h (rzadko także z < PIE *s [z] przed spółgłoską dźwięczną); x < PIE *s po *r, *u, *k, *i, prawdopodobnie także po *l; m < PIE *m; n < PIE *n; l < PIE *l; r < PIE *r; v < PIE *w; j < PIE *j.