z czasem wymieniono działa 120 mm na 8 x 127 mm, dodano 8 działek 25 mm, a po kolejnych modernizacjach liczba działek wzrastała do 32, a potem do 60. thumb|Amerykańskie ciężkie krążowniki: USS „Salt Lake City” i USS „Pensacola” (oba typu Pensacola) i USS New Orleans (od lewej) thumb|Francuski „Algérie” – jeden z najsilniejszych przedwojennych ciężkich krążowników thumb|Japoński krążownik „Takao” Okręty amerykańskie miały zazwyczaj 9 dział kalibru 203 mm w trzech trzydziałowych wieżach i 8–12 dział uniwersalnych kalibru 127 mm oraz małokalibrową artylerię przeciwlotniczą. Na okrętach niemieckich, brytyjskich i francuskich najczęściej montowano 8 dział kalibru 203 mm i artylerię przeciwlotniczą składającą się z 8–12 dział kalibru 100–105 mm oraz artylerię małokalibrową.
Oprócz artylerii na krążownikach montowano też wyrzutnie torpedowe – nie wszystkie okręty jednak posiadały tę broń w swym arsenale. Najczęściej stosowano torpedy kalibru 533 mm. Japończycy używali torped kalibru 609 mm, tak zwanych „Długich lanc”. Liczba wyrzutni wahała się od 8 do nawet 16 w przypadku okrętów japońskich. Japońska doktryna kładła bardzo duży nacisk na użycie tych bardzo skutecznych podwodnych pocisków.