Dajakowie – zbiorcza nazwa autochtonicznych ludów indonezyjskich zamieszkujących wyspę Borneo, obejmująca ok. 400 grup etnicznych, m.in. Ibanów (Dajaków morskich), Klementanów, Ngadżu, Kajanów, Kedajanów, Kenjah, Murutów, Punanów. Dla celów porządkowych ludy te dzieli się pod względem głównej gałęzi gospodarki żywnościowej na Dajaków morskich, lądowych i koczowników. Populacja Dajaków liczy ok. 6 mln osób (lata 90. XX w.). Posługują się szeregiem własnych języków austronezyjskich, współcześnie również indonezyjskim. Większość religijną stanowią muzułmanie (gł. na wybrzeżu) i chrześcijanie, część ludów z wnętrza wyspy zachowuje tradycyjne wierzenia henoteistyczne o pochodzeniu naturalnym.
Dajakowie przybyli prawdopodobnie z Sumatry lub Jawy oraz Azji Południowo-Wschodniej. Od XIII w. byli spychani w głąb wyspy przez Malajów, następnie również przez Chińczyków. Większość zamieszkuje w małych, izolowanych osiedlach leśnych. Podstawą gospodarki Dajaków jest pierwotne rolnictwo żarowe, z dominującą uprawą ryżu (obok również manioku i kukurydzy), ponadto myślistwo i zbieractwo (dominujące u Dajaków koczowników) oraz rybołówstwo (silnie wyróżniające Dajaków morskich).