Układ odgrywał istotną rolę w stosunkach szkocko-francusko-angielskich aż do roku 1746.
W roku 1173 Wilhelm udzielił poparcia żonie i synom Henryka II i stał się przywódcą buntu, który przerodził się w wojnę domową w Anglii (1173–1174). W 1174 podczas najazdu wspierającego bunt Wilhelm został schwytany w pobliżu Alnwick przez oddziały Henryka w Northumberland i przewieziony do Northampton, a następnie przetransportowany do Falaise w Normandii. Po zajęciu przez wojska Henryka II całej Szkocji nastąpiła jej okupacja.
Aby odzyskać swoje królestwo, Wilhelm był zmuszony podpisać w grudniu 1174 r. w Falaise upokarzający traktat. Zobowiązał się w nim do uznania angielskiego zwierzchnictwa (uznał Henryka II za swojego seniora), pokrycia kosztów okupacji Szkocji poprzez nałożenie podatku na Szkotów, rezygnacji z hrabstwa Huntingdon i czasowego przekazania kilku ważnych zamków (Berwick, Edynburg). Uznał także zwierzchnictwo Kościoła angielskiego nad szkockim. Wtedy dopiero mógł powrócić do Szkocji. Traktat z Falaise pozostał w mocy przez następne 15 lat.