Od lat 20. XX wieku zaczęto obok krążowników lekkich budować krążowniki ciężkie, wywodzące się konstrukcyjnie z krążowników lekkich, lecz silniej uzbrojone i nieco większe. Ich wyodrębnienie było wywołane przez traktat waszyngtoński, ograniczający zbrojenia morskie, stąd określano je też krążownikami waszyngtońskimi. Głównym kryterium rozróżnienia był kaliber artylerii, gdyż krążowniki lekkie mogły mieć działa kalibru do 155 mm, a ciężkie – 203 mm. Krążowniki lekkie i ciężkie były głównymi podklasami krążowników służącymi aktywnie podczas II wojny światowejNieliczne okręty starszych podklas używane były do celów drugorzędnych.. Wzrastające znaczenie ze strony lotnictwa powodowało zwiększanie ich artylerii przeciwlotniczej oraz powstanie podczas wojny nielicznej podklasy krążowników lekkich – krążowników przeciwlotniczych, uzbrojonych w artylerię uniwersalną mniejszego kalibru, niż typowe krążowniki lekkie. Marginalne znaczenie miała natomiast klasa jeszcze większych i silniejszych wielkich krążowników, powstała w okresie II wojny światowej, gdyż pomimo kilku projektów, zbudowano tylko jeden ich typ w USA pod koniec wojny.