Kultura wyróżniająca się bardzo wysokim poziomem rozwoju społeczno-gospodarczego, tworzyła wielkie kompleksy osadnicze o wyraźnej hierarchizacji z centralnie położonymi ufortyfikowanymi grodami, również o konstrukcji kamiennej. W grodach znajdowały się liczne warsztaty zajmujące się metalurgią brązu i złota. Wypierana z południa przekroczyła Karpaty zajmując osiedla w dorzeczu Wisłoki, Wisłoka, Dunajca i SanuWłodzimierz Szafrański. Prahistoria religii na ziemiach polskich 1987, s. 139; Jan Gancarski. Kultura Otomani-Füzesabony: rozwój, chronologia, gospodarka: materiały z konferencji archeologicznej, Dukla, 1997..
W okresie 2150–1350 p.n.e. rozwijała się w dorzeczu Cisy, stopniowo obejmując dzisiejsze tereny zachodniej Rumunii, wschodniej Słowacji, północno-wschodnich Węgier, Zakarpacia oraz południowo-wschodniej Polski.
Geneza i rozwój Obiekty tej kultury datowane są na lata 2150–1350 p.n.e. W fazie wczesnej nawiązywały do kultury hatwańskiej.