Wien: Österreichische Akademie der Wissenschaften, 1999, s. 643nn.. thumb|Esus (z prawej) wśród trójcy bóstw na steli wotywnej z Saverne (II-III wiek n.e.) Niejasne jest również znaczenie imienia, które w rdzeniu wykazuje związek z indoeuropejskim esu – dobry (bóg?); w innych kontekstach: geniusz, pan. Dla jego wyjaśnienia sięgano do kilku języków indoeuropejskich (także do sanskrytu i etruskiego), tłumacząc je przeciwstawnie albo jako „Dobry Pan” bądź jako „Straszliwy Mistrz”. Dopatrywano się tu bowiem pokrewieństwa z łacińskim herus/erus (mistrz, pan) lub z greckim eus (dobry).
Kult Przypuszczalnie zwierzęciem mu poświęconym był dzik. Atrybucja ta nie jest jednak bezsporna o tyle, że jako zwierzę pierwotnie totemiczne było ono szczególnie rozpowszechnione w celtyckiej sztuce sakralnej i łączone też z innymi bóstwami. Co samych form kultu, późny komentator Lukana (Commenta Bernensia z IV wieku) stwierdza, że Esusowi składano ofiary z ludzi wieszanych na drzewach i rytualnie skłuwanych oraz ćwiartowanych względnie rozrywanych przywiązaniem do naprężonych gałęzi.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bogowie Kategoria:Bóstwa celtyckie