1 listopada 1918 roku wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, brał aktywny udział w rozbrajaniu niemieckich oddziałów. W Zagłębiu pełnił funkcję referenta politycznego przy Dowództwie Okręgu Wojskowego w Będzinie. Z Wojska Polskiego został wydalony 25 maja 1919 roku. Podjął pracę urzędniczą. Jako rezerwista 15 lipca 1919 roku został awansowany na porucznika. W związku z trwającymi wojnami o granice Rzeczypospolitej, 1 września 1919 roku wrócił do służby czynnej, do 11 pułku piechoty. W czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył początkowo w 204 pułku piechoty, następnie w 2 pułku Strzelców Podhalańskich. Był ranny; po kilkumiesięcznym pobycie w szpitalu ponownie w 11 pp. Awansowany do stopnia kapitana 10 listopada 1920 roku. Później został zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Na własną prośbę dziesięć miesięcy później (10 września 1921) został przeniesiony do rezerwy. W latach 20. posiadał przydział mobilizacyjny do 69 pułku piechoty.