Zasobami tymi są: sposoby organizacji produkcji, przedsiębiorczość, wiedza, marka (renoma, reputacja) lub zdolności zarządzania (co niektórzy określają jako talent, kapitał społeczny lub zdolności do uczenia się).
Cechą charakterystyczną dobra kapitałowego, w rozumieniu ekonomistów, jest to, że służy on do produkcji innych dóbr, nie jest w pełni zużywany w procesie produkcji (w przeciwieństwie do surowców lub produktów pośrednich). Wyjątkiem jest odpis amortyzacyjny, który podobnie jak w przypadku dóbr pośrednich, jest traktowany jako koszt działalności gospodarczej.
Marksistowska ekonomia rozróżnia takie formy kapitału jak: kapitał trwały, który odnosi się do dóbr inwestycyjnych; kapitał zmienny, który odnosi się do nakładów pracy, w których koszt jest „zmienny”, zależny od wysokości wynagrodzenia wypłacanego przez cały okres trwania umowy z pracownikiem; kapitał fikcyjny, który odnosi się do reprezentacji niematerialnych lub abstrakcyjnego kapitału fizycznego zawartego w akcjach, obligacjach i papierach wartościowych.