po apelacji wyrok zmniejszono do 1,5 roku. Pozostawał siedleckim więzieniu do czasu wkroczenia tam Armii Czerwonej podczas wojny 1920 roku. Zaczął wówczas pracować w Komitecie Rewolucyjnym (Rewkomie) powiatu sokołowskiego. Wkrótce zgłosił się ochotniczo do Armii Czerwonej i został przydzielony do pracy w kontrwywiadzie sztabu 48 Dywizji Strzelców. W trakcie wycofywania się sztabu stracił z nim kontakt i pozostał w Baranowiczach, zajętych niebawem przez wojsko polskie. Po zawarciu rozejmu ukrywał się.
Od listopada 1922 pracował w Centralnej Redakcji KPRP w Warszawie jako pracownik techniczny. Intensywnie się też uczył, nadrabiając brak szkolnego wykształcenia. 29 sierpnia 1923 został aresztowany na dworcu w Warszawie z transportem odzew komunistycznych i osadzony w mokotowskim więzieniu. Wyrokiem SO w Warszawie 10 czerwca 1924 skazany na rok twierdzy z zaliczeniem aresztu. Po zwolnieniu 30 sierpnia 1924 zaczął pracować w Centralnym Wydziale Rolnym Komitetu Centralnego (KC) KPP. Na początku 1925 przez 3 miesiące był sekretarzem Komitetu Okręgowego (KO) KPP w Lublinie, następnie działał w Zagłębiu Dąbrowskim. Jesienią 1925 został wysłany do szkoły partyjnej KPP do Moskwy. Po roku powrócił do kraju i wznowił pracę w Centralnym Wydziale Rolnym KPP.