Przedstawienie szubienicy w połączeniu z postacią siedzącą w kucki, widoczną w lewym rogu, oraz tańczącymi postaciami pod nią, nawiązuje również do dwóch Przysłów niderlandzkich powstałych w tym okresie. Pierwsze przysłowie brzmiało srać na szubienicę, co oznaczało człowieka niebojącego się szubienicy, śmierci lub władzy (chodziło o władzę hiszpańskiego namiestnika w Niderlandach). Wyrażenie tańcząc pod szubienicą odnosiło się do osób niebojących się niebezpieczeństw albo niezauważających ich. Połączenie motywów politycznych i przysłów ludowych było typowym elementem w twórczości Bruegla.
Sama szubienica przyjmuje postać figury niemożliwej podobnej do trójkąta Penrose’a. Słupki szubienicy są u podstawy pozornie umieszczone obok siebie, jednak u góry sposób połączenia słupków z belką poprzeczną, jak również jej oświetlenie sugeruje, że prawy słupek jest cofnięty względem lewego.
Odniesienia w kulturze Temat obrazu stanowił inspirację dla utworu Jacka Kaczmarskiego pod tym samym tytułem, powstałego w 1978. W wierszu tym jednak szubienica nie jest pusta. W ten sposób Kaczmarski sugerował, że ówczesna działalność kabaretowa może po etapie wywyższenia zakończyć się tragicznie.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obrazy Pietera Bruegla (starszego) Kategoria:Obrazy w Hessisches Landesmuseum w Darmstadt