Intensywna działalność skutkowała dużym poparciem dla LFWP w obozach dla uchodźców palestyńskich.
Porażką wizerunkową i wstrząsem wewnętrznym okazała się dla grupy bitwa o Al-Karamę, w której trakcie oddziały partii uciekły przed napierającymi Siłami Obronnymi Izraela.
W maju 1968 roku został włączony do Palestyńskiej Rady Narodowej pełniącej funkcję palestyńskiego parlamentu.
W lipcu 1968 roku odbył się Zjazd Ludowego Frontu, na którym uznano marksizm za platformę ideową ruchu. W październiku 1968 roku z organizacji wystąpili Dżibril i Zaarur, którzy utworzyli odrębny Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo. Rozłamowe ugrupowanie opowiadało się za działaniami zbrojnymi bez formułowania ideologii, widoczna w nim była także niechęć do marksizmu. Grupa wyprowadzona przez Dżibrila stanowiła 25% ogółu członków LFWP.
Na początku 1969 roku odbył się I Kongres LFWP, na którym oficjalnie przyjęto doktrynę leninizmu, a za priorytet uznano walkę o niepodległość Palestyny. Według założeń LFWP wolność Palestyńczycy osiągnąć mogli wyłącznie poprzez wojnę partyzancką. Wśród haseł przedstawionych na kongresie znalazł się również postulat walki z „reakcyjnymi reżimami arabskimi”.