Architektura Zarówno kościół jak i klasztor były budowane stopniowo, w latach 1389–1423, w stylu gotyckim, typowym dla zakonów żebrzących. Widać w nim inspirację klasztorem w Batalha, który został ufundowany przez króla Jana I Dobrego i wybudowany w tym samym czasie. Według zachowanych źródeł, żadna tego typu budowla nie mogła się równać z tak okazałym kompleksem.
Trudności napotkane w czasie wznoszenia budowli, wydające się nie do pokonania, zostały przezwyciężone przez trójkę mistrzów w dziedzinie budownictwa. Byli nimi: Alfonso Anes, Goncalo Anes i Rodrigo Anes – posiadający ponad trzydziestoletnie doświadczenie. Po wielu zmianach i trudnościach ściany fundamentowe z głównej kaplicy i cztery apsydy, a także ściany kościoła, zostały wybudowane. Od tego czasu prace przebiegały dość sprawnie. Budynek został wykonany wyłącznie z kamienia i marmuru, w niektórych częściach użyto również drewna. Korpus budynku posiadał trzy nawy, z czego środkowa była najwyższa. Główne drzwi wejściowe zostały osadzone w części zachodniej – co było bardzo powszechne w tym czasie. Zejście do kościoła stanowiły trzynastostopnicowe, marmurowe schody. Drzwi do kaplicy mierzyły 327 stóp długości i 100 stóp szerokości[???]. Nawy były podzielone przez pięć łuków – 27 stóp szerokości każdy.