Bitwa o Darnę – zwycięskie starcie mieszanych sił najemnych, prowadzonych przez niewielki oddział amerykańskich marines z obrońcami fortu i miasta Darna w Trypolitanii podczas I wojny berberyjskiej wiosną 1805 roku. Była to pierwsza bitwa lądowa stoczona przez Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych na obcym, zamorskim terytorium.
Podłoże W roku 1804 były amerykański konsul w Tunisie, William Eaton, powrócił w rejon Śródziemnomorza jako przedstawiciel marynarki wojennej w państwach berberyjskichang. Naval Agent to the Barbary States.. Eaton uzyskał zgodę władz Stanów Zjednoczonych na wsparcie roszczeń Hameta Karamanliego. Hamet Karamanli był pełnoprawnym następcą tronu Trypolisu, ale został obalony przez swego młodszego brata, Jusufa. Eaton spotkał się z Hametem, który żył na wygnaniu w Egipcie. W czasie spotkania Eaton zaproponował mu pomoc w odzyskaniu tronu. Wygnaniec przystał na plan Eatona.
Komodor Samuel Barron, nowy dowódca US Navy na Morzu Śródziemnym, zapewnił Eatonowi wsparcie w postaci okrętów USS „Nautilus”, USS „Hornet” i USS „Argus”. Miały one, na żądanie sił lądowych, prowadzić bombardowanie pozycji przeciwnika. „Nautilusem” dowodził Oliver Hazard Perry, „Hornetem” Samuel Evans, a „Argusem” Isaac Hull.