Po wybuchu powstania warszawskiego został zastępcą dowódcy plutonu AL, a następnie wszystkich sił AL na Woli Zbigniewa Paszkowskiego „Stacha”. Brał udział w obronie ulicy Wroniej 6 sierpnia 1944; został wówczas dwukrotnie ranny, wskutek czego utracił wzrok. Ewakuowano go na Stare Miasto, następnie 26 sierpnia 1944 kanałami na Żoliborz. Tam 30 września 1944 po nieudanej przeprawie przez Wisłę dostał się do niemieckiej niewoli, skąd po pewnym czasie został skierowany do szpitala we Włoszczowie. Po wyzwoleniu powrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął działalność społeczno-polityczną. Był współorganizatorem Polskiego Związku Niewidomych, którego następnie został przewodniczącym. Przez kilka lat był prezesem ZBoWiD na Okręg Warszawski i wchodził w skład Rady Naczelnej tego związku. W 1949 roku był delegatem Krajowej Rady Obrońców Pokoju na Kongres Obrońców Pokoju w ParyżuTrybuna Robotnicza, nr 92 (1481), 9 kwietnia 1949, s. 1.. W ostatnich latach życia był prezesem Zarządu Głównego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów.