Należał do delegacji duchowieństwa gruzińskiego, która w 1905 prowadziła rozmowy ze Świętym Synodem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w sprawie restytucji autokefalii Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego. W opublikowanym następnie przemówieniu, jakie wygłosił przed komisją Synodu, argumentował, iż kanony soborów powszechnych zezwalają na tworzenie Kościołów narodowych, co pozwala na wyodrębnienie się Kościoła Gruzińskiego. Argumenty te zostały odrzucone przez hierarchię rosyjską i negocjacje zakończyły się odmową nadania autokefalii.
W 1906 na własną prośbę przeniesiony na katedrę suchumską. W 1907 z tytułem biskupa kowieńskiego został wikariuszem eparchii wileńskiej i litewskiej. W 1908 został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkiwał kolejno w Monasterze Kuriaskim, Monasterze Sanaksarskim oraz monasterze św. Włodzimierza k. Sewastopola. Według D. Langa w okresie tym był faktycznie więziony w celi klasztornejD. M. Lang, A Modern History of Soviet Georgia, Grove Press, New York 1962, s.177.
W 1915 został biskupem połockim i witebskim, jednak po dwóch latach na własną prośbę ponownie przeszedł w stan spoczynku.