Podobnie jak w przypadku 55-funtowej, także armata 30-funtowa była adaptacją istniejącej już armaty przeciwlotniczej, w jej przypadku armaty 3,7-calowej (94 mm). Według pierwszych specyfikacji z września 1943 armata, lufa armaty miała być gwintowana w stosunku 1/30 (jeden pełny skręt pocisku na odległości 30 kalibrów), co zostało zmienione na 1/25 w styczniu 1944. W tym samym czasie zdecydowano na użycie pocisków 37-funtowych i zatwierdzono dwa modele nowej armaty Ordnance QF 37-pounder EX1 w wersji holowanej i EX2 w wersji czołgowej/samobieżnej. Próby poligonowe w czerwcu 1944 wykazały, że pocisk 37-funtowy nie spełniał pokładanych w nim nadziei i ostatecznie zdecydowano się na użycie pocisku 32-funtowego; w związku ze zmianą armata otrzymała oznaczenie Ordnance QF 32-pounder.
Dla nowej armaty opracowano dwa podobne typy łoża, oba dwukołowe i dwuogonowe. Pierwsze z nich zaprojektowane przez Armanents Design Department używało standardowego mechanizmu oporopowrotnika, z lufą działa z hamulcem wylotowym o skuteczności 75%. Drugie łoże, opracowane przez niejakiego pana Stevensa, używało nowatorskiego systemu oporopowrotnikowego który, według zapewnień wynalazcy, wymagał hamulca wylotowego o skuteczności wynoszącej 40%.