Górna Macedonia (gr.: Ἄνω Μακεδονία, Ánō Makedonía) – starożytny górzysty region w środkowo-zachodniej części Macedonii – górskie tereny położone na zachód od rzeki AliakmonInformacja geograficzno-historyczna na stronie Muzeum Archeologicznego Aianis Άνω Μακεδονία (gr.). Plemiona zamieszkujące ten region mówiły zachodnim dialektem języka greckiego. Do V w. p.n.e. znajdowały się na pasterskim etapie rozwoju społecznego. Mieszkańcy tworzyli czasowe obozowiska i nie budowali murowanych grobów swym zmarłym. Na terenie górnej Macedonii znajdowało się sześć lokalnych królestw rządzonych przez lokalne dynastie: Elimei, Tymfai, Orestis, Linkos, Pelagonii i Derriopii. Hekatajos z Miletu, historyk grecki, określił pięć tych górnomacedońskich plemion (Elimeoci, Tymfajowie, Orestowie, Linkestowie i Pelagonowie) mianem „związków plemiennych Molossów” (Molossika ethnē), ponieważ uznawały one wojskowe przywództwo króla Molossów oraz korzystały z zimowych pastwisk nizin Epiru.