W 1956 został brązowym medalistą akademickich mistrzostw świata (Winter Student World Championships) w Zakopanem, organizowanych dla państw bloku wschodniego. Rok później powtórzył ten sukces w Oberammergau, na imprezie rozgrywanej już wspólnie z zawodnikami z krajów zachodnich (Winter International University Sport Week). Uprawiając sport, Fortecki studiował równolegle na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. W ostatnich latach narciarskiej kariery bronił barw SN PTT Zakopane. Zakończył karierę po sezonie 1960/61.
Kariera trenerska W latach 60. XX wieku Fortecki szkolił młodych skoczków w AZS Zakopane. W 1969 został pierwszym trenerem polskiej kadry narodowej. Współpracował w niej z trenerem Janem Gąsiorowskim z Wisły-Gwardii Zakopane. W 1970 podopieczny Forteckiego, Stanisław Gąsienica-Daniel zdobył brązowy medal na mistrzostwach świata w Wysokich Tatrach. Dwa lata później Wojciech Fortuna został w Sapporo mistrzem olimpijskim i mistrzem świata. Było to największe trenerskie osiągnięcie w karierze Forteckiego. Po nieudanej dla jego zawodników olimpiadzie 1976 w Innsbrucku złożył rezygnację. Uważał, że przyczyną gorszych wyników, jakie notowali polscy skoczkowie po okresie sukcesów w pierwszej połowie lat 70.