Szelomo Szamir (ur. 15 czerwca 1915, zm. 19 maja 2009) – izraelski dowódca wojskowy w stopniu generała majora (alluf), oficer dyplomowany Sił Obronnych Izraela, w latach 1949-1950 szef Izraelskiego Korpusu Morskiego, w latach 1950–1951 szef Sił Powietrznych Izraela.
Życiorys Młodość Urodził się w 1915 jako Szlomo Rabinowicz na dzisiejszej Ukrainie (ówczesne Imperium Rosyjskie).
W 1925 wyemigrował do Mandatu Palestyny.
Kariera wojskowa Szamir w 1929 wstąpił do żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana. Po przejściu szkolenia wojskowego został dowódcą Kompanii Polowej (hebr. פלוגות השדה, Plugot Sadeh; w skrócie Fosh), która następnie weszła w skład Korpusu Polowego Hagany (hebr. חיל השדה, Heil HaSadeh; w skrócie Hish). Dowodził działaniami w rejonie Jerozolimy. Podczas arabskiej rewolty 1936–1939 uczestniczył w akcjach odwetowych na wsie arabskie. Uczestniczył także w założeniu w 1938 przygranicznego kibucu Chanita, oraz organizował przerzuty uzbrojenia i nielegalnych imigrantów na terenie całego kraju.