zwanej „drugą bitwą pod Azincourt”) angielscy łucznicy zadali ciężkie straty połączonym siłom francusko-szkockim. W bitwie pod Patay (1429), nim łucznikom udało się utworzyć linie obronne, zostali całkowicie rozproszeni przez szarżę francuskiej kawalerii. Wartość bojowa łuczników, jako formacji wojskowej bardzo skutecznej w działaniach wojennych, rozsławiała łuczników angielskich, a ich groźna broń stała się znana jako długi łuk angielski.
Budowa łuku angielskiego Ponad 3 tysiące strzał i 137 kompletnych długich łuków zostało znalezionych na pokładzie Mary Rose, okrętu wchodzącego w skład floty króla Anglii Henryka VIII, który rozbił się u wybrzeży Portsmouth w 1545. Brak jest jednak tego typu zabytków z okresu, w którym długi łuk był bronią dominującą, czyli z lat 1250–1450. Powodem tego jest, najprawdopodobniej, natura ówczesnych łuków, które były słabszej konstrukcji. Złamane zastępowano innymi, co wykluczało możliwość przekazywania broni w rodzie z pokolenia na pokolenie. Anglicy najczęściej wykonywali swe łuki z cisu, chociaż jesion, wiąz, a także w mniejszym stopniu inne gatunki drewna były również wykorzystywane. Długość łuku angielskiego była znacznie większa od jego kontynentalnej odmiany. Podczas gdy ten ostatni rzadko miał ponad 1,2 metra, angielski osiągał długość około 2 metrów. Strzały natomiast, mierzyły nieco poniżej 1 metra.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Łuki i kusze