Po wybuchu wojny zgłosił się do wojska, jednak nie został przyjęty. Udał się do Lwowa, gdzie był dyrektorem fabryki wyrobów z metali kolorowych i współpracował z redakcją „Czerwonego Sztandaru”, publikując kilka artykułów, działał w Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR), wchodził w skład Rady Delegatów Ludu Pracującego Miasta Lwowa. Wiosną 1941 wyjechał do Moskwy, gdzie jesienią 1941 wszedł w skład pierwszej „Grupy Inicjatywnej” powstałej w szkole Międzynarodówki Komunistycznej pod Moskwą. Zrzucony został na spadochronie w nocy z 5 na 6 stycznia 1942 w okolicy wsi Sokołów w powiecie koneckim. W czasie lądowania złamał nogę i przez miesiąc leczył się w szpitalu w Piotrkowie Trybunalskim.
Po nawiązaniu kontaktu z Komitetem Centralnym (KC) otrzymał zadanie organizowania PPR w Okręgu Częstochowa-Piotrków. W Piotrkowie brał udział w zebraniu, na którym powołano Komitet Dzielnicowy PPR. Następnie przybył do Zagłębia Dąbrowskiego i zorganizował wspólnie z Romanem Śliwą PPR w Zagłębiu i na Śląsku. W maju 1942 r. w Zagłębiu Dąbrowskim zawarł porozumienie o współpracy wojskowej z PPS (WRN) reprezentowaną przez Cezarego Uthke. Uczestniczył w posiedzeniach KO i komitetów dzielnicowych, m.in.