Filiał w Żaganiu Razem z całą Saksonią, w Żaganiu luteranizm oficjalnie przyjęto w 1539, a ewangelicy otrzymali w 1541 pofranciszkański kościół Apostołów Piotra i Pawła. Po przejęciu tych terenów w 1627 przez Albrechta von Wallensteina, do miasta zostali sprowadzeni jezuici i zapoczątkowano kontrreformację. W latach 1651–1668 zborowi ewangelickiemu umożliwiono korzystanie z kościoła św. Krzyża.
Częściowa wolność religijna została przywrócona 27 lipca 1707 na mocy ugody altransztadzkiej, wskutek czego 14 maja 1709 wmurowano kamień węgielny pod kościół łaski, zlokalizowany poza murami miejskimi i obłożony wysokimi kosztami pozwoleń na budowę. Kościół poświęcony został w pierwszą niedzielę adwentu tego samego roku, zostało nadane mu imię Trójcy Świętej. Po 1740 wprowadzono wolność wyznaniową w związku z przejściem miasta pod panowanie Prus.
W 1900 okręg żagański zamieszkiwało 55.525 osób, z których 46.014 było członkami kościoła ewangelickiego. W 1939 ewangelicy stanowili 81,1% ludności powiatu szprotawskiego, w którego skład wchodził Żagań.