Instrumenty te wywodzą się z Rosji (są tam jednym z najbardziej popularnych instrumentów ludowych), ale rozpowszechnione są także na terenie Ukrainy i Białorusi. Obecnie wiele zespołów muzycznych pochodzących z tych krajów wykorzystuje ten instrument w swoim repertuarze (np. ukraińska grupa DachaBracha).
Nazwa thumb|250px|Żalejka - strona tytułowa zbioru wierszy Janki Kupały, 1908.|alt=Instrument znany jest także pod nazwami żałomiejka, sopel, piszczałka, fletnia, duda, także: trąbka klarnetowa.
Niektórzy badacze zwracali uwagę na ten sam korzeń językowy, występujący w wyrazach żalejka i żalnik (wyraz oznaczający w języku starosłowiańskim - mogiłę, grób), co by wskazywało na to, że instrument ten był używany w czasie pogrzebów i obrzędów wspominania zmarłych. Wiarygodniejsze jest pochodzenie od rosyjskiego wyrazu шалме́й/шалма́й („szałamaja”) ← niemieckie Schalmei ← francuskie chalemie ← łacińskie calamus („trzcina”).
Poeta białoruski Janka Kupała nazwał jeden ze swych zbiorów wierszy tytułem „Żalejka” (biał. Жалейка).
Zobacz też
fujarka flet
Przypisy
Linki zewnętrzne Jak zrobić żalejkę, rysunki Metody wykonywania żalejki, jej strojenie, przykłady gry na instrumencie Rosyjskie żalejki ludowe
Kategoria:Instrumenty dęte drewniane Kategoria:Głosy organowe Kategoria:Aerofony stroikowe