W 1906 został przeniesiony na stanowisko rektora seminarium duchownego w Irkucku, otrzymując równocześnie godność archimandryty. W eparchii irkuckiej był również przewodniczącym Rady ds. Szkół, odpowiedzialnej za prowadzenie szkół parafialnych oraz szkół duchownych. Redagował oficjalny organ prasowy eparchii i należał do miejscowego Towarzystwa Geograficznego. Angażował się ponadto w działalność misyjną, był doskonałym kaznodzieją i mówcą. 20 stycznia 1913 w soborze Ikony Matki Bożej „Znak” w Irkucku miała miejsce jego chirotonia na biskupa kirienskiego, wikariusza eparchii irkuckiej, w której jako konsekratorzy wzięli udział arcybiskup irkucki i wiercholeński Serafin, biskup tomski i ałtajski Metody oraz biskup zabajkalski i nerczyński Jan. Już w roku następnym hierarcha został jednak przeniesiony na katedrę nadamarską i błagowieszczeńską. W 1923 został podniesiony do godności arcybiskupiej. W sierpniu tego samego roku został aresztowany i wbrew protestom miejscowych wiernych wtrącony do więzienia w Błagowieszczeńsku. Następnie był przetrzymywany w Czycie i Moskwie, gdzie został na krótko zwolniony, by stracić wolność ponownie z powodu zdecydowanego sprzeciwu wobec ruchu Żywej Cerkwi. Od 1924 do 1926 przebywał w łagrze w dawnym Monasterze Sołowieckim. Po 1926 zmuszony został do osiedlenia w Kraju Zyriańskim.