Od 1892 do 1918 służył w różnych parafiach w Moskwie oraz prowadził pracę dydaktyczną (nauka religii) w różnych szkołach gimnazjalnych i Aleksandrowskiej Szkole Wojskowej. Był członkiem Rady Przedsoborowej, przygotowującej Sobór Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, po czym brał aktywny udział w jego obradach. Występował przeciwko restauracji Patriarchatu Moskiewskiego. W 1918 został proboszczem cerkwi Wszystkich Świętych w Moskwie przy placu Warwarskim. W tym samym roku zmarła jego żona. W sierpniu tego samego roku został uwięziony przez Czeka na podstawie nakazu przeszukania cerkwi. Do 1919 był uwięziony w więzieniu na Butyrkach, chociaż nie postawiono mu zarzutów karnych.
31 lipca 1921 miała miejsce jego chirotonia na biskupa zwienigorodzkiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. Dwa lata później powierzono mu zarząd eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej. W 1925 został aresztowany w Moskwie razem z grupą innych hierarchów kościelnych na czele z metropolitą krutickim, locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego Piotrem (Polańskim). Był przetrzymywany w więzieniu na Łubiance, a następnie skazany na trzyletnią zsyłkę do Kraju Turuchańskiego.