Obok kościoła powstały budynki plebanii, sali parafialnej oraz domu mieszkalnego.

Kiedy w 1922 Nowa Wieś weszła w skład II Rzeczypospolitej, nastąpił odpływ ludności ewangelickiej narodowości niemieckiej, jednocześnie zbór powiększył się o nowo przybyłych Polaków. Parafia stała się częścią Ewangelickiego Kościoła Unijnego na polskim Górnym Śląsku.

W 1934 urząd proboszcza objął Eryk Michalowski, który pełnił stanowisko do 1938.

W latach 1923–1934 raz w miesiącu organizowane były nabożeństwa polskojęzyczne. Od 1936 częstotliwość ta wzrosła do dwóch w miesiącu. Według stanu na 1936 30% członków zboru było Polakami, natomiast 60% posługiwało się językiem polskim. W dwudziestoleciu międzywojennym przy parafii działały polskie organizacje, takie jak Towarzystwo Polaków Ewangelików, Stowarzyszenie Niewiast, Związek Polskiej Młodzieży Ewangelickiej.

W 1937 parafia posiadała 1215 wiernych. W 1938 stanowisko proboszcza sprawował ks. Wolfgang Graefe. Jego następcą został w 1939 ks. Swoboda, a w latach 1942–1945 funkcję tę pełnił ks. Urlich Koch.

Po zakończeniu II wojny światowej wielu członków zboru zmuszonych było do wyjazdów na skutek akcji wysiedlania osób narodowości niemieckiej.