Termin "filozofia serca" został wprowadzony przez Borisa Wyszesławcewa w książce Sierdce w christianskoj i indyjskoj mistikie (Serce w mistyce chrześcijańskiej i indyjskiej).

Filozofia serca, nazywana niekiedy kordocentryzmem (), zajmuje ważne miejsce w intelektualnym dorobku mieszkańców Europy Wschodniej, zwłaszcza w twórczości ukraińskich i rosyjskich myślicieli. Najkrócej można ją ująć jako stanowisko, zgodnie z którym ludzkie serce odgrywa kluczową rolę w procesie szeroko rozumianego duchowego samodoskonalenia się człowieka. Termin „kordocentryzm” został wprowadzony przez D. Cziżewskiego, a prekursorem filozofii serca był Hryhorij Skoworoda. Uważał on, że jest podstawą odkrycia wszystkich tajemnic świata i samego człowieka, a głównym narzędziem tego poznania jest serce. We współczesnych publikacjach naukowych, a zwłaszcza popularnonaukowych, spotyka się twierdzenie, że filozofia serca to główny tradycyjny nurt filozofii ukraińskiej, odzwierciedlający specyfikę mentalności Ukraińców. Niektórzy naukowcy nawet głoszą, że filozofia serca stanowi unikatowy wkład Ukrainy w filozofię światową. Poddając krytyce te twierdzenia, Julija Lukszyn zaznacza, że filozofia serca nie jest głównym nurtem filozofii ukraińskiej ani czymś unikalnym dla myśli ukraińskiej, choć wyraża się wyraźniej niż w filozofii zachodniej.